خاطره باز

جمعه بیست و هفتم اسفند ۱۳۹۵

این حس خیلی اوقات سراغم می آد. شاید چون خیلی خاطره بازم. خاطرات خیلی یادم می مونه. گاهی می خوام ازشون فرار کنم، گاهی هم باهاشون روز را شب می کنم و شب را روز. انگار حال ارزشی نداره و خاطرات مهمند...
گاهی به هر دلیل چشمت سر می خوره رو لیست دوستات تو اینستگرام، یا فیسبوک، یا لینک های کنار وبلاگت که هنوز هم داری کم و بیش توش می نویسی. وسوسه می شی، غلطک موس را می چرخونی یا انگشتت را روی گوشی می کشی و دونه دونه اسم ها و عکس هاشون از جلو چشمت رد می شن.
اصلا مهم نیست چیزی هم تو این فضای مجازی می گن یا نه. اصلا مهم نیست فعالند یا نه. حتی شاید مهم نباشه الان کجان. مهم اینه که بالاخره یه دلیلی داشته که تو لیستت هستند. هیچ ربطی به هم ندارند ولی همه تو لیست تو هستند. این یعنی هرکدوم تو یه تیکه از زندگی ات شریک بودند.
لیست را که بالا و پایین می کنم خاطرات هستند که هوار می شن. یاد روزهای خود و بد. تلخ و شیرین. دوستی ها و دلخوری ها. یاد تکه تکه وجودم که پیش هر کدوم جا موند و الان عکس و اسمشون سنده که یه روزی یه جایی خاطراتی داشتیم باهم. یه روزی یه جایی دنیامون باهم تقاطع داشت. با تویی که الان دنیای خودت را داری. با تویی که شاید با خود اون زمان خودت هم غریبه ای چه برسه به نقش چندم خاطراتت. با تویی که زمانی در زمان ایستاده بودی و تصوری از روزی که حالت خاطره می شه نداشتی. تویی که پوست انداختی.
...
چرا کسی باورش نمی شه که آدم می تونه حالش خوب باشه اما دلش برای خودش هم تنگ بشه. یه ذره بشه. وقتی یه نگاه به خودش می اندازه و حافظه و خاطراتش بهش حمله می کنن، وقتی بازیگران و قهرمانان تکه تکه خاطراتش جلو چشمش با اسم و عکس رژه می رن ... چرا عجیبه که دلم برای خودم، حتی برای بد بودن هام هم تنگ بشه ...
تویی که اینجایی و تو لیستم هستی و می بینی و یه جوری بهم وصلی، حتما دلیلی داشته که هستی، حتما گوشه ای از زندگی ام و داستانش نقش داشتی ....
مرور لیست یعنی رد شدن آپارت وار زندگی از نو جلو چشمم. زندگی ای که توش یکی هست که همیشه بوده ولی نمی دونم چرا دلم براش خیلی تنگ شده. یه ذره شده. چرا هیچ کس نمی فهمه که مرد هم گاهی دلش تنگ می شه. اون هم برای خودش.
دلم برات تنگ شده ...
نکنه واقعا دیگه نیستی ...