عقاب
درباره سایت
آخرین مطالب
امکانات وب
وسط صحبت کردن که بودیم بهش گفتم خب الان برنامه ات چیه؟
گفت ساعت 12 باید شروع کنم. بمونید ببینید خوبه. شما ها را ببینه خوشحال می شه
بلند شد. پیرمرد را به پشت خوابوند. بالش زیر کتفش گذاشت. با کمک تخت به بدن شیب داد و شروع کرد به ماساژ ریه ها تا بزاغ جمع شده را تخلیه کنه.
قرص را آسیاب کرد و ریخت تو سوند معده. وقتی پدر را صاف کرد و نشوند پیرمرد هم از درد سرش را مدام تکون می داد و بی صدا بی قراری می کرد، هم نگاه کنجکاوش به ما بود و با نگاهش پسر را تعقیب می کرد.
بهش گفتم نمی ترسی بشکنه دست و پاش وسط کارت؟ گفت آره ولی چاره چیه
گفتم چرا دل نمی کنی؟ چرا زنده نگهش داشتی؟
بغض کرد و گفت من از خدا بابام را زنده خواستم. همون 8 سال پیش که ایست قلبی کرد سیاه افتاد کف راهرو بیمارستانی که اومده بود من را ازش ترخیص کنه.
تا زنده است ازش مراقبت می کنم. بابامه. خیلی رفیق بودیم.
پدر یعنی 25 کیلو استخوان و پوست که از دید این رفیق قدیمی قهرمان زندگی اشه
تو مدت 8 سالی که ما زندگی کردیم و زندگی ساختیم اون فقط پای بستر پدرش بوده. بی یاور و تنها. دوست دوران دبیرستان. بعد از 13سال بی خبری
می گه خوشحاله پیدامون شده. می گه خوشحاله از داشتن ما. ولی من با این که از دردش خواب ندارم اما خوشحالم از داشتن این دوست خوب در زندگی ام و داشتن چنین بزرگ مردانی در اطرافم
بزرگ مردی که 8 ساله پدرش را داره تیمار می کنه و وقتی ما خبردار شدیم که دیگه همه دار و ندارش را برای مراقبت پدر هزینه کرده بود
باید هم جلو این مرد احساس حقارت کرد و ساکت شد
ما فقط می تونیم تو این راه سخت اسکورتش کنیم. کسی که روزی 3 ساعت می خوابه و کل برنامه روزانه اش کارهای تیمار پدرشه.
تنها. بی کس. بدون یار و یاور. یک زندکی عاشقانه دو نفره تنها که با
نگاه ارتباط ها با قرار می شه نه اصوات
ساعت ها هم بنویسم و بگم کم گفتم از همین قدری که در این چند روز از بزرگی و مظلومیت و مردونگی اش دیدم و شنیدم.
می خوام تا ته خط باهاش باشیم. اگر اون با خدا و پدرش عهد بسته، ما هم با خدا و خودمون عهد می بندیم
و همیشه به احترامش متواضعانه خواهم ایستاد. دوستی از لابلای خاطرات دوران سرخوشی سال های دورم
یک ابر انسان
گفت ساعت 12 باید شروع کنم. بمونید ببینید خوبه. شما ها را ببینه خوشحال می شه
بلند شد. پیرمرد را به پشت خوابوند. بالش زیر کتفش گذاشت. با کمک تخت به بدن شیب داد و شروع کرد به ماساژ ریه ها تا بزاغ جمع شده را تخلیه کنه.
قرص را آسیاب کرد و ریخت تو سوند معده. وقتی پدر را صاف کرد و نشوند پیرمرد هم از درد سرش را مدام تکون می داد و بی صدا بی قراری می کرد، هم نگاه کنجکاوش به ما بود و با نگاهش پسر را تعقیب می کرد.
بهش گفتم نمی ترسی بشکنه دست و پاش وسط کارت؟ گفت آره ولی چاره چیه
گفتم چرا دل نمی کنی؟ چرا زنده نگهش داشتی؟
بغض کرد و گفت من از خدا بابام را زنده خواستم. همون 8 سال پیش که ایست قلبی کرد سیاه افتاد کف راهرو بیمارستانی که اومده بود من را ازش ترخیص کنه.
تا زنده است ازش مراقبت می کنم. بابامه. خیلی رفیق بودیم.
پدر یعنی 25 کیلو استخوان و پوست که از دید این رفیق قدیمی قهرمان زندگی اشه
تو مدت 8 سالی که ما زندگی کردیم و زندگی ساختیم اون فقط پای بستر پدرش بوده. بی یاور و تنها. دوست دوران دبیرستان. بعد از 13سال بی خبری
می گه خوشحاله پیدامون شده. می گه خوشحاله از داشتن ما. ولی من با این که از دردش خواب ندارم اما خوشحالم از داشتن این دوست خوب در زندگی ام و داشتن چنین بزرگ مردانی در اطرافم
بزرگ مردی که 8 ساله پدرش را داره تیمار می کنه و وقتی ما خبردار شدیم که دیگه همه دار و ندارش را برای مراقبت پدر هزینه کرده بود
باید هم جلو این مرد احساس حقارت کرد و ساکت شد
ما فقط می تونیم تو این راه سخت اسکورتش کنیم. کسی که روزی 3 ساعت می خوابه و کل برنامه روزانه اش کارهای تیمار پدرشه.
تنها. بی کس. بدون یار و یاور. یک زندکی عاشقانه دو نفره تنها که با
نگاه ارتباط ها با قرار می شه نه اصوات
ساعت ها هم بنویسم و بگم کم گفتم از همین قدری که در این چند روز از بزرگی و مظلومیت و مردونگی اش دیدم و شنیدم.
می خوام تا ته خط باهاش باشیم. اگر اون با خدا و پدرش عهد بسته، ما هم با خدا و خودمون عهد می بندیم
و همیشه به احترامش متواضعانه خواهم ایستاد. دوستی از لابلای خاطرات دوران سرخوشی سال های دورم
یک ابر انسان
برچسب: سهراب سپهری,سهراب مرادی,سهراب شهید ثالث,سهراب پورناظری,سهراب اسدی,سهراب ام جی,سهراب پاکزاد,سهراب اعرابی,سهراب بهراد,سهراب سرابی,
نویسنده: آتنا پورحسین